Yiğidin Boynunu Büken Sevda!

​Hayat, insanın karşısına aşılması imkânsız gibi görünen pek çok zorluk çıkarabilirdi. İnsan, dişiyle tırnağıyla savaşarak her türlü sıkıntının üstesinden gelebilirdi. Ancak bu dünyada, yıkılmaz denilen bir yiğidin bile boynunu bükebilecek tek bir güç vardı: Sevda. Dünyalara kafa tutan bir yürek, gün gelir sadece bir çift göze yenik düşebilirdi.

​Her şey o ilk bakışla başlardı. Gözlerin kelimelerden çok daha derin bir dili vardı. Bir bakışın diğerine anlattıklarını, binlerce lisan bir araya gelse tarif edemezdi. Fakat bu sessiz lisanın içinde büyük bir acı da saklıydı; çünkü bir bakış, diğerini senelerce ağlatabilecek bir güce sahipti. İnsanın kalbine dokunan o bakışların hangisinin ruhuna şifa olacağı, hangisinin ise zehirli bir ok gibi göğsüne saplanacağı baştan asla bilinemezdi.

​Geçmişin temiz sevdalarını anarken, değer verdiğim bir abimizin sözleri yankılandı kulaklarımda. O eski toprak adam, zamanın hızla tükettiği sevgilere inat şöyle demişti: "Kardeşim, biz sevdiğimizin vesikalık resmini cüzdanda taşıyan bir nesiliz. Bizden hıyanet bekleme.". Onların sevdası, yaldızlı kelimelere değil, göğse en yakın yerde saklanan küçük bir fotoğrafa sığdırılmış koca bir sadakatti.

​Ama bazen o sadakat, en ağır ayrılıklarla sınanırdı. Öyle bir ayrılıktı ki bu, giden sadece bedeniyle değil, ardında kalanın bütün kimliğiyle birlikte giderdi. Savrulmuş, yolunu kaybetmiş bir kalbin isyanı döküldü dillerden: "Bilmiyorum nerdeyim, ne haldeyim, ben kimim...". Çünkü vedalaşırken bütün kimliğini ve adresini o sevilen tende unutmuştu.

​Geriye sadece ağır bir matem kalmıştı. Bu matem, artık o yüze tebessümü bile çok görüyordu. Ve hikâyenin en acı yanı şuydu ki; yüzünde güller açtığını, gerçekten güldüğünü gösteren o tek fotoğraf karesi bile, çekip giden o yârin ellerinde emanet kalmıştı.